Weblog van Fred Tak
Laatste artikelen

Dat er nog een vervolg op de Harry Potter reeks zou komen was een verrassing. Die is er nu, in de film Fantastic Beasts and Where to Find Them.
Je zou verwachten dat men zo'n 30 jaar in de tijd vooruit zou gaan, bijvoorbeeld om te zien hoe het met de kinderen van Harry Potter vergaat. Maar nee, men is terug in de tijd gegaan, naar het jaar 1926.

De jonge Britse tovenaar Newt Scamander, van Zweinstein inderdaad, waar Perkamentus toen al de scepter zwaaide, belandt voor een korte tussenstop in New York. Hij heeft net zijn wereldwijde excursie voor het vinden en vastleggen van een bijzondere collectie fabeldieren afgerond. Daar in New York gaat echter van alles mis. Een aantal fabeldieren ontsnapt uit zijn koffer. De stad wordt geteisterd door een mysterieuze obscurius, een gewelddadige stofwolk die alles vernietigt wat op zijn pad ligt. Het blijkt dat de voormalige vriend van Perkamentus, Grindelwald, op de kracht van deze obscurius uit is om zijn eigen macht te vergroten. Er ontstaat een strijd met Newt Scamander in de hoofdrol. Uiteindelijk wordt Grindelwald (10 seconden Johnny Depp) ontmaskerd en komt alles goed.

De kracht van de film ligt in de speciale effecten, die in 3D nog sterker uitkomen. Inderdaad zijn de fabeldieren fantastisch vormgegeven. Er zit veel onderkoelde Britse humor in de film. De olijke dreuzel (nomagie heet zo iemand in de VS) Jacob maakt het verhaal vermakelijk en aannemelijk. De vier hoofdrolspelers zijn overtuigend in hun rollen.
Het enige wat je op de film aan zou kunnen merken, is het verhaal. Dat is wat mager. Het beklijft ook niet echt. Het is amusement, van een hoog niveau, dat wel.

 

Cijfer: 7,5

 



Reacties

In het jaar 44 v. Chr. voerde Julius Caesar de juliaanse kalender in. Vanaf dat moment geldt 1 januari als nieuwjaarsdag. Daarvoor was dat 1 maart, wat we nog terugzien in de benaming van de maanden september tot en met december.
Ook de Germanen rekenden al met 1 januari als begin van het nieuwe jaar. Bij hen was 1 januari de afsluiting van het joelfeest, de periode van 12 dagen waarin men zich voorbereidde op het nieuwe jaar dat komen ging. Dit gebeurde met het maken van veel lawaai om de vermeende boze geesten te verdrijven. Het afsteken van vuurwerk tijdens de jaarwisseling kun je nog zien als een echo hiervan.
De christelijke kerk heeft deze 12 dagen verschoven naar de periode tussen 25 december en 6 januari, de tijd tussen eerste kerstdag en Driekoningen. Oud en Nieuw, de overgang van oudjaar naar nieuwjaar, valt precies in het midden van deze 12 dagen. Dat is niet zomaar zo gekozen.

Vroeger leefde de mens intens mee met het ritme van de natuur. De rondgangen van zon en maan waren de ankerpunten in het leven. Men keek letterlijk en figuurlijk op naar de hemel. Het is opmerkelijk dat de zon en de maan er voor het blote oog even groot uitzien. Zo beleefde men de aanwezigheid van deze hemellichamen ook, beide als van even grote invloed op de mens.
Men zag dat er tijdens de rondgang van de zon, wat later de rondgang van de aarde om de zon bleek te zijn, ruim 12 keer een volle maan optreedt. Om die reden ook heeft men het jaar opgedeeld in 12 maanden. Het woord maand is afgeleid van maan. Na die 12 volle manen blijven er nog iets van 11 dagen* over om het jaar van 365 dagen vol te maken. Dit heeft men afgerond naar 12 dagen.

In de periode tussen kerst en driekoningen wordt dit verschil van 12 dagen vereffend. Het mannelijke (de zon) en het vrouwelijke (de maan) principe in de natuur komen weer in harmonie tot elkaar. Naar Driekoningen toe wordt de eenheid dag voor dag hersteld, vandaar dat men deze periode ook wel de twaalf heilige dagen noemt. Heilig staat voor heel, eenheid dus.
Elk natuurvolk beleefde dit vroeger op de eigen manier, afhankelijk van cultuur en plek op aarde. Het algemene kenmerk was een gerichtheid op de eigen innerlijkheid. De weg was naar binnen toe.
Ook in onze tijd, inmiddels ver verwijderd van dit soort symboliek en natuurbeleven, kunnen we dit nog herkennen. Zowel in het algemeen als voor ons persoonlijk.

Keren we weer terug naar eerste kerstdag op 25 december, dan zien we dat we daar stilstaan bij het prille licht dat in ons innerlijk beleefd kan worden. We worden een beetje opnieuw geboren. We voelen ons opgetild uit de dagelijkse werkelijkheid en willen dit vieren met degenen die ons het meest nabij zijn. Het geeft een gevoel van stilzwijgen en ontzag.
De dagen hierna kunnen we nog een soort roes van vrede en behoefte aan harmonie ervaren. Maar dit gevoel verandert van stemming. We blikken terug op het afgelopen jaar en, aangespoord door de media, gaan vooral wereldse zaken herdenken. Talloze jaaroverzichten worden op ons losgelaten, met name op het gebied van politiek en sport. Persoonlijk gaan we na wat we zelf zoal in het afgelopen jaar gepresteerd hebben.
De herdenking aan en herinnering van ons oorspronkelijk innerlijk licht lijkt zo in die laatste dagen van het oude jaar te verworden tot een overzicht van uiterlijke verworvenheden.
Hier herkennen we tegelijkertijd de ontwikkeling van de mensheid in. Vanuit een besef in vroege tijden dicht bij zijn goddelijke oorsprong te leven, houdt de mens zich in de tegenwoordige tijd voornamelijk bezig met zijn carrière en het opbouwen van financiële zekerheid. Wat we in die eerste zes dagen tot Oud en Nieuw beleven, lijkt zo een afspiegeling te zijn van de ontwikkeling van de mensheid tot nu toe.

Precies halverwege de 12 heilige dagen volgt Oud en Nieuw. Hier wordt de scheidslijn tussen verleden en toekomst getrokken. Het oude is achtergelaten, het nieuwe en onbekende ligt in het verschiet. Deze scheidslijn is het heden waarin we leven.
In ruimere zin leven we altijd op het moment van Oud en Nieuw, op de scherpe rand van verleden en toekomst. We beleven er onze huidige situatie in. Vandaar dat bijna de hele wereld dit uitbundig viert. Niet op hetzelfde moment, want door de verschillende tijdzones golft het nieuwjaarsmoment in zo'n 24 uur slingerend over de aarde heen. Zo viert iedereen het op zijn eigen manier, in zijn eigen tijd, passend bij zijn leefomstandigheden.

Je kunt je afvragen wat de toekomst ons schetst. Het verre verleden kennen we, dat was de geboorte van het prille licht in ons innerlijk. Daarna volgde het geleidelijke vergeten van deze geboorte en onze gerichtheid op meer materiële zaken. We weten ook, constateren we bij onszelf, dat we ons de eerste dagen van januari van alles voornemen, dat we vol beloftes zijn, alsof we schoon schip willen maken en ons naar een nieuw soort ideaal laten toetrekken.
De laatste van de 12 heilige dagen is het 6 januari. Dit is de laatste dag in een cyclus. Deze dag zal dus iets van onze bestemming in zich dragen. De tijd vanaf Oud en Nieuw tot die zesde januari vormt zodoende onze weg tussen het heden en die uiteindelijke bestemming.

Met die zesde januari is iets bijzonders aan de hand. Het is zowel de dag van Driekoningen als de dag dat Johannes de Doper Jezus in de Jordaan doopte. Door deze doop werd Jezus tot Christus, dat wil zeggen, toen daalde volgens de bijbel "Gods zoon" neer in het lichaam van Jezus. Van een gewoon mens werd hij tot brenger en verkondiger van liefde. Met andere woorden, 6 januari is naast het feest van Driekoningen tevens de geboortedag van het innerlijke licht van liefde.
Vandaar ook de legende van de drie wijzen uit het oosten. Deze zagen in de ster van Bethlehem wat boven deze geboorte "in de lucht hing". Zij herkenden de “ster van liefde” die 30 jaar later op aarde zou neerdalen.  
Deze toekomst, het volgen van de innerlijke ster die ons uiteindelijk tot algemeen begrip en liefde voor al wat leeft zal brengen, dat is onze bestemming. Dat vertelt ons de zesde januari. Tot zover het algemene beeld.
 
Persoonlijk kunnen we tijdens de 12 heilige dagen ons meer dan anders bewust worden van wie wij zijn, waartoe ons leven dient. Deze periode vormt een soort uitsparing in de tijd, een geschenk om in de eigen diepte af te dalen. Tot de eigen bron, zoals sommigen dat noemen. Een uitstekend moment voor bezinning en meditatie.
We kunnen ons bijvoorbeeld afvragen wat wij in de wereld uit willen dragen. Of er meer is dan alleen de materiële zaken zoals die zich aan ons voordoen. Of er nog andere waarden zijn dan geld en status. Hoe onze mannelijke en vrouwelijke eigenschappen zich tot elkaar verhouden. Of er binnen in ons iets van eeuwigheidswaarde is, iets wat wij geest noemen.

Maar bovenal, veel dichter bij huis, we kunnen ons afvragen wie belangrijk voor ons zijn, van wie wij echt houden. Wat de betekenis is van liefde, zowel in onszelf als in de wereld.


*Om precies te zijn, de rondgang van de maan om de aarde duurt 27,3 dagen. Maar ondertussen beweegt de aarde verder rond de zon, zodat de “effectieve” tijd tussen twee volle manen gemiddeld 29,53 dagen duurt. Twaalf volle manen duren dan 12 x 29,53 = 354,36 dagen. Een heel jaar duurt gemiddeld 365,25 dagen. Resteren er dus 365,25 – 354,36 = 10,89 dagen.

 

 

 























Reacties

Zullen ze ervan weten, het licht,
dat stille verborgen licht, eerder dan
het grote bed waarin wij liggen

te dagdromen vanaf het moment
dat het glazen dak
over ons hoofd is geschoven.

Naar buiten toe, niet
het naar binnen gevouwen
zullen wij kennen, we horen de stemmen niet.

Je ligt op je zij, met je rug
naar mij toe, gonzend in je slaap.

Ik tel je ademhaling, tik met mijn vingers
op je huid, er kruipen plukjes hoop
uit je schouders, wakker geschud dansen ze
als vliegjes omhoog.

In het donker, in het donker.

















Reacties

De musicalfilm La la land die deze week in première ging, kreeg in alle kranten lovende recensies. NRC wijdde er maar liefst vier pagina's besprekingen, interviews en commentaren aan. Vergelijkingen werden gemaakt met de dansprestaties van Fred Astaire en Ginger Rodgers, geroemd werden de twee hoofdrolspelers Emma Stone (bekend van o.a The Help) en Ryan Gosling.

Gisteren hebben wij de film in de bioscoop gezien. Laat ik maar ronduit zeggen: het viel tegen. Een bonte opening met zingende, dansende en springende mensen in een straat vol stilstaande auto's (file!) deed sterk denken aan Fame, The wizard of Oz en meer van dat soort films. Het pakte niet, voor mij ten minste. Het verhaal over de beginnende, steeds weer afgewezen actrice Mia en de jazz-pianist Sebastian die als broodwinning domme liedjes in een restaurant moet spelen, komt maar traag op gang. De boodschap is: zolang je je dromen na blijft streven, komt het wel goed. Een typisch Hollywood-gegeven. Daar speelt het verhaal zich ook af, in die wereld van glamour en glitter, volgens tamelijk voorspelbare patronen, want dit is Amerika.

Pas de laatste 20 minuten van de film zijn spannend. Voor even lijken de vonken er vanaf te springen. Het pakt, het boeit. Maar het is te weinig om de film te redden, voor mij (voor ons) althans. Daarvoor is het verhaal te obligaat, zijn de acteur-prestaties te mager, de muziek te weinig aansprekend. Zelfs de bijdrage van zanger John Legend (bekend van All of me) mag niet baten.

Cijfer: 7,5





Reacties

Als de ochtend 
te hard tegen de tijd duwt
ontstaan er rimpels in de dag.

Reacties

Het is een apart verschijnsel wanneer je in een vliegtuig zit. Op de heenweg van bijvoorbeeld Schiphol naar New York weeg je meer dan op de terugweg! Dit terwijl je niet extra gegeten hebt of andere onnatuurlijke dingen hebt gedaan.
Het is niet direct voelbaar, maar wel meetbaar.

De natuurkunde geeft hier een betrekkelijk eenvoudige verklaring voor. Het verschil zit hem er namelijk in dat je van Schiphol naar New York met de draaiing van de aarde meevliegt, en op de terugweg tegen de draaiing in. Zoals je weet draait de aarde in 24 uur om haar as. Die as is de verbinding in de aarde tussen Noordpool en Zuidpool. Je kunt uitrekenen dat de snelheid van ronddraaiing op de evenaar 1667 km per uur is.
Je hebt de formule: v = s/t  (snelheid = afgelegde weg gedeeld door de tijd).
De afgelegde weg is de omtrek van de aarde: 40.000 km, de tijd is 24 uur. Vul maar in: 40.000/24 = 1667 km per uur.
Maar Schiphol ligt op pakweg 51 graden NB en dus niet op de evenaar. De afstand tot de draai-as is hier dus kleiner, en dus de omtrek. Met goniometrische formules kun je uitrekenen dat de snelheid van ronddraaiing op Schiphol ongeveer 1200 km per uur is. (In het echt vlieg je op zo'n 10 km hoogte, wat maakt dat daar de omtrek om de aarde 10 x 6,28 = 62,8 km groter is, dus ook je snelheid van ronddraaiing, niet veel, maar wel iets).

Deze relatief grotere snelheid heeft gevolgen voor de opwaartse kracht die op het vliegtuig en dus ook op de inzittenden wordt uitgeoefend. Deze is gelijk aan de middelpuntzoekende kracht, geleverd door de gravitatiekracht.
In de formule van de middelpuntzoekende kracht zit de snelheid in het kwadraat. Grotere snelheid betekent grotere opwaartse kracht, dus ook een grotere gravitatiekracht, dus een grotere massa. In gewone taal, je gewicht is toegenomen.

Je kunt uitrekenen wat het verschil is in relatieve snelheid van Schiphol naar de VS met die van de VS weer terug naar Schiphol.
De aarde draait op de hoogte van Schiphol dus met zo'n 1200 km per uur rond, een vliegtuig vliegt gemiddeld zo'n 1000 km per uur. Dus de snelheid richting de VS ten opzichte van een vast punt in de ruimte is 1200 + 1000 = 2200 km per uur.
Ga je nu terug van de VS richting Schiphol, dan is de snelheid ten opzichte van een vast punt in de ruimte: 1200 - 1000 = 200 km per uur.

Via een ingewikkelde formule kun je uitrekenen wat het verschil in opwaartse kracht is om het vliegtuig in de lucht te houden. Van daaruit kun je het verschil in massa bepalen. Dat blijkt in de praktijk toch al gauw om enkele kilo's te gaan.
Je kunt natuurlijk de proef op de som nemen door een weegschaal in het vliegtuig te plaatsen en te kijken hoeveel je weegt op de heenweg en de terugweg. Je zult een bevestiging van het voorgaande zien.

Dit verschijnsel heet overigens het Eötvös effect, genoemd naar de Hongaarse natuurkundige Lorand Eötvös. Rond 1900 deed hij onderzoek naar het effect van de zwaartekracht op snelheid van schepen die in oostelijke richting, respectievelijk westelijke richting voeren. Er bleek een duidelijk verschil aanwezig te zijn. Vervolgens heeft hij dit verschil in formules vervat.

In de praktijk zijn er ook nog effecten in de noord-zuid richting, volgens het zogenaamde Coriolis effect. In de weerkunde wordt deze laatste ook wel beschreven als de wet van Buijs-Ballot. De typische kromming van lagedrukgebieden zijn hier onder andere uit te verklaren. Maar dat is weer een andere tak van wetenschap.

Reacties (2)

Vandaag is de nieuwe dienstregeling van de NS ingegaan. Veel veranderingen, werd van tevoren gezegd. Ik heb gekeken op ns routeplanner. Voor mij viel het mee. De trein van Arnhem naar Nijmegen zou in plaats van 7.49 uur, wat tot nu toe gebruikelijk was, nu om 7.50 uur vertrekken. Scheelt toch weer een minuut. Opvallend is dat dezelfde aankomsttijd gerekend wordt, 8.02 uur in Nijmegen. Zou de trein soms sneller rijden? Ik was benieuwd.

Vanochtend vol goede moed op weg naar het station. Vanaf mijn huis is dat met de fiets één lange afdaling, meer remmen dan trappen. Het was grijs en droefgeestig weer, precies waar ik van hou! Om 7.40 uur kwam ik op het station aan.
Bleek dat er geen treinen naar Nijmegen reden! Dat was even balen. Er zouden bussen ingezet worden. Echter, bij het busstation was het een grote chaos. Honderden mensen, geen enkele bus. NS-personeel sommeerde de grote groep naar binnen te gaan, het station weer in. Niemand gaf hier gehoor aan. Eindelijk kwam er een bus. Bleek ie slechts naar Elst te rijden. De hele meute weer terug. Het was een zooitje.

Eindelijk om 8.05 uur kwam er een nieuwe bus. Wij allemaal instappen en ja, om 8.35 uur waren we op het station in Nijmegen. Ik direct door naar perron 1 voor de trein naar Heyendaal. Ging niet, nieuwe dienstregeling. Gauw naar de bushalte, naar de Heyendaal Shuttle, bus 10. Die stond klaar en reed weg zodra ik was ingestapt. Om 8.45 uur was ik bij het Huygens gebouw van de Radboud Universiteit.

De studenten stonden al op mij te wachten. Van 8.45 uur tot 10.30 uur geef ik les Mechanica 1B, zonder pauze. Tijdens de les druppelden er nog heel wat studenten binnen, de meesten te laat door de uitgevallen treinen.
Daarna had ik nog twee overleg-besprekingen. Vroeg in de middag reden er nog altijd geen treinen richting Arnhem. Weer met de bus, weer een reistijd van een half uur. Maar nu had ik er rekening mee gehouden.

Donderdag moet ik weer naar Nijmegen, naar Radboud. Ik hoop dat de nieuwe dienstregeling dan beter uitpakt.


Reacties

Het is een bekend probleem. Pubers die hun bed niet uit kunnen komen en steevast te laat op school komen. Of nog erger, de eerste uren school haast elke dag missen.
Veel gemopper thuis, van ouders die hun zoon of dochter toch op tijd uit bed proberen te trommelen. Maar de praktijk is weerbarstig. Het is om wanhopig van te worden. Met name jongens vertonen dit gedrag van moe zijn in de ochtend, te moe om iets te ondernemen. Ze willen uitslapen, alleen maar uitslapen.

Lang wist men niet hoe men dit gedrag van pubers moest duiden. Ja, ze gingen te laat naar bed, hadden daardoor te weinig nachtrust. Hun bioritme was verstoord. Tot Amerikaanse onderzoekers er achter kwamen dat het door de hersenen kwam. De stof melatonine wordt bij pubers steeds later afgescheiden. Het is een hormoon dat ervoor zorgt dat we slaperig worden. Daarom worden pubers pas laat op de avond moe. Tegelijkertijd hebben ze negen uur slaap nodig, om alle prikkels van de vorige dag te kunnen verwerken.

Ouders (en ook pubers) opgelucht. Ze konden er niets aan doen. Het kwam door een stofje in de hersenen. Dat verklaarde alles.
Dus, dacht men verder, moeten we ons aanpassen  aan deze veranderde inzichten. Laten we de pubers tegemoet komen door de schooltijden aan dit puberbrein aan te passen. Laten we minimaal een uur later beginnen.
Er worden hier momenteel in de VS experimenten mee gedaan. De eerste resultaten zijn veelbelovend. Ook in Nederland is er al jaren een roep om de schooltijden aan de pubers aan te passen. Vooralsnog is dit roostertechnisch te lastig om te verwezenlijken.

Laat ikzelf zeggen dat ik het met bovenstaande conclusies niet eens ben. Dat er een stofje in de hersenen steeds later wordt afgescheiden, dat zal wel. Maar sinds wanneer worden wij bepaald door een stofje? Ontstaat dit stofje niet ná een bepaald proces in onze persoonlijkheid? In mijn mensbeeld wel.

Verder, als je kijkt naar wat er met een puber aan de hand is, zie je het volgende. Diezelfde puber die doordeweeks voor school niet uit bed te branden is, staat in het weekeinde bij een belangrijke sportwedstrijd, of als hij vakken moet vullen bij Albert Heijn, wel degelijk op tijd op. Op zulke momenten verslaapt hij zich echt niet. Waarom niet? Omdat hij deze activiteiten, in zijn eigen beleving, voor zichzelf doet. Hij voelt zich autonoom.
Dat naar school gaan, dat moet. Van zijn ouders, van zijn omgeving, van school zelf. Daar heeft hij niet voor gekozen. Dat heeft niet zijn prioriteit.

Als je het zo bekijkt, stuit je op het begrip "wil". Vroeger was dit een algemeen erkend onderdeel van de menselijke persoonlijkheid, maar in de moderne wetenschap, waarin alles meetbaar moet zijn, wordt ze achteloos terzijde geschoven. Sterker, ze wordt niet eens benoemd, laat staan geanalyseerd. Terwijl onze westerse filosofie toch voornamelijk gevormd is door grote denkers als Schopenhauer en Nietzsche, die de wil als basis zagen van al het menselijk handelen. Schopenhauer die ons als passieve mensen overgeleverd zag aan die wil, Nietzsche die de wil tot centrale levensactiviteit wilde maken.

Hiervan uitgaande kun je zeggen dat het probleem bij pubers is die "wil" wakker te zien krijgen. Dat lukt kennelijk maar moeizaam wanneer zij zich niet of nauwelijks met een activiteit kunnen verbinden. Ze zien op die leeftijd het nut niet in van het naar school gaan. Ze weten wel dat het een investering in de toekomst is, maar ach, die toekomst is nog zo ver weg. Daarentegen, een sportwedstrijd of werken voor je zakgeld, dat is direct zichtbaar. Dat gaat henzelf aan, in het nu. Hun wil wordt aangesproken.
Je kunt zeggen, een puber wil nog niet. Dat hoort ook bij de overgang van kind naar volwassene. De puber aarzelt om het leven vol verantwoordelijkheden binnen te stappen. Hij weet wel dat dit moet, maar hij schuift het voor zich uit. Hij wil slapen, er niet aan denken. Laat me met rust, is zijn veelgehoorde kreet.

De wil moet wakker geschud worden. Dat is volgens mij de grootste opgave voor een puber. Dat doe je niet door de schooltijden een uur op te schuiven. Na een kortstondig succes zal ook dit patroon inzakken, en zal de puber ook voor deze verlegde schooltijden te laat in de les zijn. Hij schuift mee op. Dit soort schijnoplossingen maakt hem alleen maar slapper.

Hoe je dat wel doet, is door de puber betrokken te laten zijn. Hij moet leren zich te verbinden met wat hij doet of moet doen. Neem de puber serieus. Geef hem verantwoordelijkheid. Ga met hem in gesprek, leer hem feedback te geven. Laat hem dingen doen.
Scholen kunnen hieraan bijdragen door leerlingen lichamelijk actief te laten zijn, door middel van sport en creatieve vakken. Ook in de leervakken zou meer activiteit plaats kunnen vinden, zoals gezamenlijk opdrachten maken, practica doen, uitwerken, presentaties geven etc. 

Dat het een moeizaam proces is, deze ontwikkeling van de wil, dat zal duidelijk zijn. Directe oplossingen liggen ook niet voorhanden. Geduld hebben is soms al heel wat.





Reacties

Deze week is Greg Lake overleden, in 1968 mede-oprichter en zanger/bassist van de fameuze popgroep King Crimson. Vanaf het begin was ikzelf een hartstochtelijk fan van het zooitje ongeregeld dat frontman Robert Fripp om zich heen verzamelde. Symfonische rock, heette dat toen.

Hun eerste lp In the court of the Crimson King uit 1968 wordt nu als een klassieker beschouwd, maar in die tijd was de groep tamelijk onbekend. Bijna iedereen die ik ontmoette en hem of haar mijn favoriete muziek liet horen, vond het maar een hoop herrie. Georganiseerde chaos, noemde Robert Fripp het zelf.
Hun tweede lp In the wake of Poseidon was een voortzetting in dezelfde stijl, met mellotron, de melodieuze zang van Greg Lake en een afwisseling van trage ballads tot bombastische uitbarstingen vol muzikaal geweld.

Jammer genoeg verliet Greg Lake de groep na deze eerste twee lp's om zich aan te sluiten bij Emerson, Lake & Palmer. Dat was echt erg toen, een ramp. Een betere zanger heeft King Crimson nooit meer gehad.
Gelukkig ging Robert Fripp verder en maakte hij opzienbarende lp's als Lizard (heel jazzy), Islands (vol klassieke thema's waaronder het beroemde Song of the gulls), Larks' tongues in aspic ((ingenieuze ritmes en gitaarwerk, misschien wel hun beste lp), Starless and bible black (gedeeltelijk live in Amsterdam opgenomen) en tenslotte Red. Prachtige lp's allemaal, maar zelf miste ik steeds weer de stem van Greg Lake.


Hieronder Greg Lake in het nummer Epitaph van hun eerste lp In the court of the Crimson King.

https://www.youtube.com/watch?v=LwkO1y4bTEE

Reacties

Vandaag is bekend geworden dat er een onbekend schilderij van Piet Mondriaan (1872-1944) is ontdekt. Er bestaat weinig tot geen twijfel aan de echtheid van het schilderij. Het dateert uit 1902 of 1903. Het heet: Landschap in Arnhem.

  
              Piet Mondriaan - Landschap in Arnhem


Wat het voor ons (voor mij) bijzonder maakt, is dat de ouders van Piet Mondriaan vanaf 1901 tot 1921 in ons huidige huis woonden. Piet kwam af en toe vanuit Amsterdam bij hen op bezoek. Tijdens een van die bezoeken is hij er kennelijk met zijn schildersspullen op uit getrokken om zijn nu nieuw ontdekte schilderij te schilderen. Vanuit ons huis dus! Apart.

Zo te zien is het vanaf De Stenen Tafel geschilderd. Zo heet de vroegere uitkijkplek aan de rand van Arnhem-Noord die zich op zo'n 80 meter (!) boven NAP bevindt. Tegenwoordig is het uitzicht weg door de vele bomen die daar geplant zijn, maar rond 1900 was dit de belangrijkste plek voor Arnhemmers om over hun eigen stad uit te kijken. Zo staat het daar ook op een informatiebord aangegeven. De kerk is dan de Sint Joseph kerk aan de Roosendaalseweg. Heel ver links op de achtergrond zie je de kerk van Velp.
Ons huis bevindt zich ergens helemaal rechts van het schilderij, tussen de bomen, bijna tegen het hier niet zichtbare Sonsbeekpark aan. Ruim een kwartier lopen vanaf De Stenen Tafel. 

Binnenkort wordt het schilderij geveild. Jammer dat het voor ons net wat te duur is om te kopen (zo'n 150.000 euro). Het had leuk aan de wand van onze achterkamer gehangen.





Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl