Weblog van Fred Tak
Laatste artikelen

Duurzame energie is helemaal in tegenwoordig. Terecht, maar af en toe wordt het naar mijn idee overtrokken. Het vraagt om transitie, zoals dat zo mooi heet. Een overgang van fossiele brandstoffen als aardgas en benzine naar energie uit wind, zon en water(kracht).

Onze eigen TU Delft en TU Eindhoven doen elke keer weer mee aan de tweejaarlijkse World Solar Challenge en winnen daar geregeld de hoogste prijzen. Geweldig natuurlijk. Eigengemaakte auto's die dwars door de Australische woestijn op zonne-energie rijden, dat spreekt aan. Het lukt ze met steeds betere prestaties*. Het optimisme is nu zo groot dat men denkt binnen korte tijd een gezinsauto op de markt te kunnen brengen die uitsluitend op zonne-energie rijdt.

Ikzelf heb mijn bedenkingen of dit wel kan. Mijn gevoel zegt dat een auto meer energie nodig heeft dan wat het licht van de zon oplevert. Laten we dit eens gaan uitrekenen.
De zonneconstante bedraagt 1368 watt per vierkante meter. Je kunt dat overal opzoeken. Het valt ook te berekenen uit het vermogen van de zon, rekening houdend met de afstand zon-aarde, middels de zogenaamde kwadratenwet. Het betekent, een oppervlakte van één vierkante meter aarde krijgt elke seconde 1368 joule aan energie van de zon.

Stel dat een auto een oppervlakte van 6 m² heeft. Een auto zou dan 6 x 1368 = 8208 watt aan vermogen ontvangen. Echter, dit geldt alleen als de zon recht boven de auto staat. In Nederland leven we op 52 graden noorderbreedte, dus moeten we bij ons dit getal vermenigvuldigen met cos 52. Verder is het rendement ergens tussen de 30 en 50 %. Hier moeten we ook rekening mee houden.
Dan komen we uit op maximaal 3000 watt totaal. En dan gaan we er ook nog een keer van uit dat de zon volop schijnt, wat hier in ons kikkerlandje maar zelden het geval is.

Is 3000 watt genoeg om een auto te laten rijden? Absoluut niet. Volgens algemene gegevens uit de autobranche moet een gemiddelde auto zo'n 50 tot 90 kW aan vermogen leveren. Anders komt ie niet of nauwelijks vooruit. Dat is dus 50.000 tot 90.000 watt. Een factor 20 meer dan de zonne-energie levert.
Conclusie: dat zal niet lukken. Men kan natuurlijk de oppervlakte met een factor 20 vermenigvuldigen. Dat worden dan wel grote auto's, met afmetingen van 2 meter breed en zo'n 120 meter lengte. Ofwel men ontwikkelt auto's met een zeer gering vermogen. Maar ja, dat schiet letterlijk en figuurlijk niet op.

Dus, waarop baseert men zich met het vooruitzicht op auto's die uitsluitend op zonne-energie kunnen rijden? Zoals bijvoorbeeld de recent opgerichte firma Light Year beweert? Wishful thinking? Of is dit gewoon luchtfietserij?
Ik denk zelf het laatste.


* Niet vermeld wordt dat de deelnemende auto's met volle batterijen aan opgeslagen elektrische energie vertrekken.   
 


Reacties (4)

Donderdag 12 oktober hebben we de opera La Traviata van Giuseppe Verdi in de stadsschouwburg van Utrecht gezien. Was het mooi? Nee, het was niet mooi. Het was schitterend, overweldigend!

We boften, we zaten op de voorste rij, konden zo de orkestbak in kijken. Letterlijk op de eerste rang dus. La Traviata is mijn lievelingsopera, al zo'n 30 jaar lang. Drie keer eerder heb ik hem gezien, maar deze uitvoering van de Nederlandse Reisopera onder leiding van regisseur Floris Visser was in vele opzichten superieur aan de vorige uitvoeringen.

Het verhaal is bekend. De courtisane (= prostituee) Violetta leidt een oppervlakkig en liederlijk leven in het mondaine en decadente Parijs van de 19e eeuw. Tot ze hevig verliefd wordt op Alfredo. De liefde is wederzijds, maar de vader van Alfredo verbiedt de relatie omdat dat een schande voor de familie zou betekenen. Concreet zou dit inhouden dat het huwelijk van zijn dochter, de zus van Alfredo, niet door zou kunnen gaan. Violetta wordt gedwongen een eed af te leggen om af te zien van een relatie met Alfredo. Ondertussen blijkt ze ernstig ziek te zijn. In haar laatste uren komen de geliefden toch nog tot elkaar, tezamen met de vader die enorme spijt heeft van zijn gedrag. Tot Violetta dood ter aarde valt.

De voor mij overbekende muziek is natuurlijk prachtig. Maar visueel was er tegelijk van alles te beleven. De orgieën in het bordeel werden plastisch tot uitdrukking gebracht, er was de geniale vondst om de onschuld van Violetta als kind, haar herinnering daarna, letterlijk op toneel te laten plaatsvinden. Een jong meisje liep of rende, af en toe achterna gezeten door een jonge jongen, op de achtergrond weg. Of ze zag zichzelf in de spiegel als jong meisje terug. De Sloveense sopraan Urška Arlič Gololičič zong en speelde de fenomenale rol van Violetta. Wat een uithalen, wat een volume. De zichtbare emoties die ze onderging. Werkelijk prachtig. De ster van de avond, zonder twijfel.

Wat kan ik er nog meer over zeggen. Je moet dit zien, horen, voelen tot in de botten van je lijf. De samenzang, het soms dwars door elkaar heen zingen van Violetta, Alfredo en de vader van Alfredo, ieder met eigen tekst en emoties, het is verbluffend. Hoe het bij elkaar toch harmonisch klinkt. Hoe kreeg Verdi het voor elkaar zoiets in elkaar te knutselen. Raadselachtig knap en mooi.

Het is dramatisch, ja. Er is het lijden aan het leven, aan de liefde, ja. Het is hartverscheurend, ja. Het is ontroerend.


Reacties (2)

Mijn persoonlijke top 10 van mooiste Nederlandstalige liedjes.

1. Onderweg - Abel (2000)
Alles klopt in dit nummer. De meanderende, steeds weer doorlopende tekst, het onzeker zoekende van de verliefde puber, de daarbij passende jongensachtige stem met Brabantse tongval, de clip met Birgit Schuurman. Nog altijd gevoelvol mooi.

2. Zelfs je naam is mooi - Henk Westbroek (1998)
Henk Westbroek moet je horen, niet zien. Wat een volle, warme stem heeft hij. In dit nummer komt hij volledig tot zijn recht. Mooie refreinen, mooie tekst. Een prachtig tijdloos liefdeslied, opgedragen aan zijn geliefde Julia.

3. De waarheid - Marco Borsato (1996)
Ik ben geen fan van Marco Borsato, laat dat duidelijk zijn. Zijn stem schalt mij te veel, zijn uitspraak is af en toe lelijk. Maar dit nummer vind ik zo mooi, niet zozeer door de tekst, want die is nogal gekunsteld, maar door de geweldige melodie. Yep.

4. Vluchten kan niet meer - Frans Halsema & Jenny Arean (1977)
Gevoelig nummer uit de sombere jaren zeventig toen het doemdenken hoogtij vierde. Geweldig rijmende tekst van Annie M.G. Schmidt. Voelt wellicht wat gedateerd aan, maar blijft mooi.

5. Over de muur - Klein orkest (1984)
Mooi anti-oorlog nummer van Harry Jekkers. Indringend gezongen met een fraaie genuanceerde tekst. Vooral die vogels, die van Oost- naar West-Berlijn vliegen, die doen 't hem.

6. Pastorale - Ramses Shaffy & Liesbeth List (1968)
De krachtige, heldere stem van Ramses Shaffy sluit prachtig aan bij de wat zachtere stem van Liesbeth List. Een tijdloos nummer.

7. Mag ik dan bij jou - Claudia de Brey (2009)
De gevoelige tekst maakt dit tot een mooi nummer. Juist de weggelaten woorden zorgen ervoor dat je je eigen emoties erin kunt leggen.

8. Verdronken vlinder - Boudewijn de Groot (1966) 
Onze grootste zanger mag natuurlijk niet ontbreken. Zijn debuut langspeelplaat Voor de overlevenden uit 1966 is nog altijd onovertroffen. Van dit album is Verdronken vlinder wellicht het meest tijdloos.

9. Het dorp - Wim Sonneveld (1965)
Mooi nostalgisch lied over het verloren gaan van vroegere tijden, toen de wereld nog overzichtelijk was. Prachtig vertaald uit het Frans door Friso Wiegersma. Oorspronkelijk heette het La montagne, gezongen door Jean Ferrat.

10. Mooie dag - BLØF (2002)
De Zeeuwse band BLØF heeft veel mooie nummers gemaakt. De instrumentale ondersteuning van de wat kortademige stem van Paskal Jacobsen zit vaak ijzersterk in elkaar. Dit nummer werkt langzaam toe naar een slotakkoord dat telkens weer verrast en ontroert.


Welke er net niet in kwamen:

't Hoogelaand - Ede Staal (1984)
Nostalgisch nummer over het Groningse platteland door de in het dialect zingende Ede Staal. Doet denken aan Jacques Brel.

Waarom fluister ik je naam nog - Benny Neyman (1985)
Gevoelig lied over een verloren liefde. Teder gezongen, tegen het smartlapperige aan. Toch wel mooi.

Uitzicht op zee - Herman van Veen (1979)
Herman van Veen is een groot kunstenaar, maar iets in zijn stem bevalt mij niet. Dit lied, nooit uitgebracht als single, vind ik wel heel mooi.

Mijn vlakke land - Jacques Brel (1962)
Ernst van Altena vertaalde Le plat pays tot Mijn vlakke land. Gezongen zoals we dat van Brel kennen: indringend, vol overgave en passie. Brel heeft nog veel andere mooie songs gemaakt, maar helaas allemaal in het Frans.

Bloed, zweet en tranen - André Hazes (1985)
Onze populairste volkszanger ooit heeft vele ontroerende liedjes gezongen. Zoals Zeg maar niets meer, Zij gelooft in mij en Een beetje verliefd. Je moet er van houden. Eerlijk gezegd hoor ik zijn liedjes steeds vaker met steeds meer plezier. Een stem die tot op het bot gaat. Een quilty pleasure.




























Reacties

Afgelopen weekeinde waren de World Living Statues weer in Arnhem te bewonderen. Het was druk in de binnenstad, met deze keer vooral veel mooie kinderbeelden. Onze favoriet De chagrijnige vent won ondanks zijn schitterende mimiek niet. Misschien te eenvoudig voor de jury, die gewoonlijk van wat meer spektakel houdt. Curieus was de man bij wie zijn onderlijf leek te ontbreken. Ook de man met het fietsongeluk sprak tot de verbeelding. Winnaar werd Snapshot, die jammer genoeg net pauze hield toen wij langskwamen. Van hem geen foto dus.
Voor een impressie, zie https://www.facebook.com/fred.tak.96/posts/1235972309882243?comment_id=1235977003215107&notif_id=1506933554547124&notif_t=feed_comment        
   
 

Reacties

De film The Beguiled van Sofia Coppola (dochter van...) speelt zich af in het jaar 1864 tijdens de Amerikaanse burgeroorlog. De oorlog zelf dient als achtergrond, is niet te zien. Wel de dreiging die er steeds van uitgaat, alsof het gevaar elk moment toe kan slaan.
Een gewonde korporaal wordt in het bos gevonden door een meisje uit een meisjesinternaat. Dit internaat bestaat nog maar uit twee leidsters en vijf meisjes, door de omstandigheden gedwongen daar te verblijven omdat ze anders geen huis of thuis hebben. Ze zijn om die reden min of meer gevangenen van zichzelf. De gewonde korporaal (Colin Farrell) brengt nogal wat leven in de brouwerij. De meisjes en leidsters laten zich ieder op hun eigen manier paaien door de aantrekkelijke korporaal. Hij haalt hun vrouwelijkheid naar boven, speelt ermee en zorgt voor verwachtingen die niet waargemaakt zullen worden. Het loopt uiteindelijk dan ook gruwelijk mis. Met een mooie omslag van de motieven van leidster Martha (Nicole Kidman) aan het slot van de film.

De film grossiert in trage en fraaie natuuropnamen van het bos, het interieur van het instituut, het gebouw met de deftige pilaren aan de buitenkant, de gezamenlijke maaltijden. Als in een echt kostuumdrama. De rust die daar van uitgaat contrasteert met de onrust die verder weg op het slagveld plaats vindt. Af en toe is er een zwarte rookpluim heel ver weg te zien, meer niet. En een paar keer trekken er soldaten langs de poort, om daarna weer verder te gaan. 
Verder gebeurt er zeker de eerste helft van de film niet veel schokkends. Dit maakt het wat aan de saaie kant. Een beetje voorspelbaar ook. Het is een goede film met geweldig spel van de hoofdrolspelers, maar je hebt achteraf het gevoel dat er meer in had kunnen zitten. 

Cijfer: 7,5


Reacties

Sinds vandaag in de boekhandel en op internet verkrijgbaar:

            


Reacties

Er hangt iets in de lucht
nog zonder naam
een glinstering
een zilveren zee van vloed en overstroming.

Op het gras, onder de hoge bomen
liggen de ideeën voor het oprapen
als koeien in de mist, zonder poten
staren ze ons aan.

Wachtend.


In de polder, tussen mensen
overal zetten wij ramen neer
om elkaar te kunnen zien.

Deze wereld van glas
is te breekbaar
om niet met je vinger doorheen te prikken.

Zullen we vandaag heel stil zijn
elkaars hand vasthouden
niet meer tevoorschijn komen?















Reacties

Met je vingers houd je de zon
aan een touwtje
zonder te knipperen
hou ik van je
steeds meer
maar niet dichterbij
hoe ik ook naar jou opschuif.


Het is vandaag zulk weer
dat we niets hoeven te zeggen.


En wat gezegd wordt is een windvlaag
dat als een blad
in onze oorschelp neerdwarrelt.

Het is al vele jaren herfst
in de vaas van onze gedachten.

Tot jouw glimlach
mijn dag opnieuw in duizend scherven.
















Reacties

Opvallend, de EU stevent af op het willen afvaardigen van een verbod op homeopathische medicijnen. Omdat wetenschappelijk is bewezen dat ze niet werken. Hooguit is er sprake van een placebo-effect. Je kunt net zo goed water innemen, is onder andere het argument. 

Je kunt je afvragen, wat is precies het probleem? Richten homeopathische medicijnen schade aan? Nee. Waarom dan toch een verbod? Omdat het niet in de wetenschappelijke visie past dat alles op het materiële vlak aangetoond moet kunnen worden. Alleen wat uit atomen en moleculen bestaat, is echt. De rest is bedrog. Begrippen als levenskracht, wil, innerlijk evenwicht, behoefte aan zingeving, ziel of geest bestaan niet, of er wordt geen aandacht aan geschonken.

Ik heb al eerder over homeopathie geschreven. Het is daar de levenskracht die na schudden, verdunnen, nogmaals schudden en verdunnen, en dat soms tot 10 keer toe, uit de materie wordt 'losgeweekt'. En inderdaad, er zijn dan nog nauwelijks atomen of moleculen van de oorspronkelijke werkzame stof over, dat klopt. Dus, zegt de wetenschapper, er kan geen werking meer zijn. Want de wetenschapper kan de levenskracht die overgebleven is niet waarnemen. Terwijl het daar juist om gaat, om die levenskracht. Die geeft de vitaliteit vaak terug die nodig is voor het herstel van het lichaam. Die zorgt ervoor dat het lichaam weer in evenwicht komt met zichzelf.

Reguliere medicijnen worden kunstmatig in laboratoria ontwikkeld, via een proces van trial and error. Er zit geen gedachte achter, geen visie of onderliggend idee. Men probeert maar wat, test dit op muizen, ratten, apen of andere dieren en ziet of het wel of niet tegen een bepaalde aandoening of ziekte werkt. Meestal levert dit niets op en gooit men deze chemische stof weg. Heel soms lijkt het effect te sorteren. Deze stof ontwikkelt men dan verder om het later op de markt te brengen. Echter, elke zo kunstmatig ontwikkelde medicijn heeft zijn bijwerkingen. Dat komt, het werkt weliswaar in op een speciale aandoening in het lichaam, maar is tegelijk zo grof en eenzijdig dat andere gedeelten van het lichaam uit evenwicht raken. Vergelijk dit met het willen uitschakelen van een terrorist in een huizencomplex. Je kunt daar een bom op gooien waardoor de terrorist gedood wordt, maar tegelijk verwoest je geheel of gedeeltelijk andere huizen in de buurt, met wellicht hun bewoners erbij.

Homeopathische medicijnen vertonen nooit bijwerkingen. Ze zijn juist bedoeld om het evenwicht in het lichaam te herstellen. Ze blijken vooral bij dieren goed te werken. Met name bij paarden gebruikt men vaak en veel homeopathische middelen. Hoe er bij deze laatste categorie sprake kan zijn van een placebo-effect? Ja, daar mag de wetenschap zich nog een keer over buigen.


Reacties

Weet je nog
de tijd die opbolde
onder onze glimlach
jouw blauwe jurk met strepen zomer
hoe jij langzaam
achter het raam van mijn verlangen
dat ik je mis.

De vijver waar een visdiefje
uit een wolk van glas
als een raket
het duurt soms dagen
dat ik niet aan je denk
doorschijnend
op het puntje van mijn tong
lig je zwaar te ademen
in mijn witte lakens van gedachten.


Er kruipen schaduwen
over het tapijt van ons verleden
in het fluweel van armen
bij het haardvuur
dat ik je 
ooit nog een keer.






















Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl